Kate Rowe-Ham, Türkiye'de 17 yaşındayken çekilmiş bir aile videosunda kendini huzurlu ve bedeniyle barışık bir genç kız olarak hatırlıyor. Ancak bir yıl sonra okul zorbalığı ve toplumsal baskılar nedeniyle bedeninden nefret etmeye başlamış.

14 yaşından itibaren yemeğe dair takıntılı düşüncelerle mücadele eden Kate, yediği her lokmanın kendisini değersiz hissettirdiğini, bunun da açlığını artırdığını ifade ediyor. 18 yaşında 70 kiloya çıkan ve 1.60 boyundaki Kate, kendini devasa hissetmiş ve bu durumdan çıkamadığı bir kısır döngüye girmiş.

Yemek gürültüsünün üç türü

Psikoterapist Sarah Wrigglesworth, yemeğe dair zihindeki sesi "yemek gürültüsü" olarak adlandırıyor ve bunun üç türü olduğunu açıklıyor: fiziksel açlık, diyet kültürünün dayattığı iyi-kötü yiyecek algısı ve duygusal açlık. Kate'in hayatını zorlaştıran, onu zayıf olma baskısı altında tutan diyet sesi olmuş.

Gençlikte anoreksiya ve seyahat yılları

Kate, 16 yaşında erkek arkadaşının duvarındaki zayıf model fotoğraflarını özlemle izlediğini, arkadaşlarından aldığı ince iğnelemelerin özgüvenini yıktığını anlatıyor. Kontrol edebildiği tek şeyin kilosu olduğuna karar vermiş, ancak yemekle ilgili takıntısı devam etmiş. Lise sonrası bir yıl ara verip seyahat ederken anoreksiya belirtileri göstermiş, günde sadece bir elma ve nane şekeriyle yetinmiş, beş ay sonunda sağlığı bozulmuş ve adet döngüsü durmuş.

DEHB tanısı ve yaşam mücadelesi

47 yaşında DEHB teşhisi konulan Kate, bunun yemeğe karşı kaygılı tutumlarına etkisi olduğunu belirtiyor. Arkadaşları onu doktora götürmüş, doktor çok zayıf olduğunu söylemiş. Yirmi yıl boyunca kilosu yüzünden kendini eleştirmiş, sürekli kilo alıp vermiş, bedenine odaklanmış.

Hamilelik ve sporla değişen bakış açısı

29 yaşında hamile kalan Kate, bu dönemi bedenin farklı önceliklere sahip olduğu bir rehabilitasyon süreci olarak değerlendiriyor. Ancak hamilelikte bile kilosu hakkında yorumlar almış. İki buçuk yaşındaki çocuğuyla İsviçre'ye taşındıktan sonra sporun gücünü keşfetmiş, haftada üç-dört kez ağırlık kaldırıyor, üç kez koşuyor. Zayıf olmak istediğini ancak güçlü hissetmeyi sevdiğini söylüyor.

Çocuğunun hastalığı ve stres

Üçüncü bebeğinin nadir bir genetik akciğer hastalığı (PCD) tanısı alması nedeniyle stres yaşadığını ve kilo verdiğini belirten Kate, yaşadığı stresli dönemlerden sonra 40 yaşında artık bedenle pazarlık yapmayı bıraktığını ifade ediyor.

Yemek gürültüsünü yönetme stratejileri

Kate, uzmanların yemek gürültüsünü yönetmenin anahtarının kan şekeri dengesi olduğunu söylediğini aktarıyor. Kan şekeri düştüğünde aşermelerin başladığını ve bunun bir döngü oluşturduğunu anlatıyor. Kendi çözümünün kısıtlama yerine tabağına daha fazla protein ve lif eklemek olduğunu belirtiyor. Karbonhidratları ve kalorileri düşman ilan etmekten vazgeçmiş.

Kahvaltısında 150 gram fırınlanmış Brüksel lahanası, üç çırpılmış yumurta ve 100 gram karides tercih eden Kate, bu karışımın kan şekerini dengede tuttuğunu ve tatlı krizlerini önlediğini söylüyor.

Sağlıklı yaşlanma ve kilo takıntısından uzaklaşma

Kate'in öğün başına protein hedefi yaklaşık 30 gram. Kas kütlesini korumak için düzenli egzersiz yapıyor ve artık evde tartıya çıkmıyor. Son doktor kontrolünde 56 kilo olduğunu öğrenmiş. Saçını kuruturken belirginleşen pazılarıyla kendini güçlü hissediyor. Ona göre önemli olan zayıf olmak değil, sağlıklı yaşlanmak.

Zayıflama ilaçlarına dair endişeler

Kate, GLP-1 içerikli zayıflama ilaçlarının zihindeki yemek gürültüsünü geçici olarak susturabileceğini ancak ilacın bırakılmasından sonra seslerin daha şiddetli dönebileceğini belirtiyor. Bu ilaçları kullanmadan önce yemekle olan temel ilişkinin düzeltilmesi gerektiğini vurguluyor. İlaç bıraktıktan sonra kilo alma korkusuyla tehlikeli diyetlere yönelen kadınlar gördüğünü söylüyor. Orta yaşta kemik yoğunluğu ve kas kütlesinin azaldığı dönemde "ultra zayıflık" hedefinin kadınlar için tehlikeli olduğunu ifade ediyor.

Yeme alışkanlıklarında özgürlük

Bugün canı çikolata istediğinde yediğini, bunun üzerinde uzun düşünmediğini söyleyen Kate, bir bisküvi yemenin kendisini kötü biri yapmadığını biliyor. Bu durumun irade savaşı değil, düşünce zincirini kırma meselesi olduğunu belirtiyor.

“Artık zihnimdeki o zorba sese verecek bir cevabım var: Güzel bir öğle yemeği yedik, gerçekten aç mıyız yoksa sadece yorgun muyuz? Kendimi artık ‘bozuk’ olarak görmüyorum ve bu iç huzuru hiçbir ilaca değişmem.”