Geçtiğimiz günlerde Galata Köprüsü altındaki bir restoranda arkadaşım ile otururken, şehirde gece gezintisi yapmanın zorluklarını düşündüm. Dışarısı soğuyunca içeri girmeye karar verdik ama kapıya yanaşırken zorlandık. Kapıdan yan yana geçemedik, masaya ulaşmak için ise adeta bir dansçı gibi hareket etmek gerekiyordu; çünkü birbirine değmeyen sandalye yoktu. Tuvalete gitmek isteyen biri için birkaç masa rahatsız edilmek zorundaydı. Bu şehirde, iş veya okul amacı yoksa ve yanınızda biri yoksa tek başına dolaşmak neredeyse imkânsız. Eğlenmek ise, özellikle engelliyseniz, mutlaka birinin desteğini gerektiriyor.

Kadıköy ve Beşiktaş'ta Zorluklar Devam Ediyor

Ertesi gün bir diğer arkadaşım ile Kadıköy'e geçmeye karar verdik. Önce Beşiktaş’a uğradık ama yönümü bulmakta zorlandım. Yalnız olunca iskeleyi sormak zorunda kaldım. Vapura binip karşıya geçtik. Moda Caddesi'nde katıldığımız tarihi eserlerle ilgili etkinlikte asansör bulunmuyordu. Yürüyemeyen biri olarak bu etkinliğe katılabilmem mümkün olmazdı. İnternette bilgiler mevcut olabilir ama bir arkeoloğun canlı anlatımı bambaşka.

Bağdat Caddesi'nde Engeller Sürüyor

Bir sonraki gün Bağdat Caddesi’ndeki bir kafeye gittik. Giriş daha kolaydı ancak kapı yine oldukça dardı. Tekerlekli sandalye kullanıyor olsaydım içeri girmek şüpheliydi. Sipariş verilen alana ulaşmak için bir rampadan geçmek gerekiyordu. Personelin bana hiç bakmadığını hissettim; kahvemi alabileceğim tarafı sadece tuşlarla tarif etti. Arkadaşımın yardımıyla yönümü anladım. Bahçeye çıkmak istedik ama yoğun masa ve sandalye düzeni nedeniyle geçiş imkânsızdı. Boş bir masaya ulaşmak için çeşitli planlar yaptık. Neyse ki birisi gelip “Oraya ben geçeyim, siz buraya oturun” dedi ve teşekkür ederek oturduk. WC’ye gitmek ise yine büyük bir mücadeleydi.

Farkındalık Eksikliği ve Mekân Sahiplerinin Tutumu

Duruma dayanamayarak personele "Buraya hiç bedensel engelli geliyor mu?" diye sordum. "Yok abi, 7 yıldır buradayım, hiç görmedim" cevabını aldım. İçimden "Görmezsin tabii, mekân kullanışlı değil" diye geçirdim. Ona görmeyen birine nasıl refakat edileceğini anlattım. Ardından birkaç kafeye daha baktık ama şartlar çoğunlukla aynıydı. Mekân sahipleri, bizi istemiyor musunuz? Bütün zorlukları aşarak mekânınıza geldiğimizde hep "Baş tacısınız" deniyor ama durumumuzun farkında değilsiniz. Bu konuda bir farkındalık oluşmuyor.

Biz sadece işten eve, evden işe gitmekle mi sınırlı kalmalıyız? Eğlenmek bile bu şehirde engelli biri için bir başarı öyküsüne dönmüş durumda. Belki siz bir yerlere eğlenmeye gidersiniz. İyi pazarlar.