ABD-İsrail ittifakının İran’a yönelik saldırıları 29. gününe girerken, İsrail'in esas mücadelesi topraklarına düşen füzelerden çok, toplum ve siyaset içindeki derin ayrışmalarda yaşanıyor. Netanyahu yönetiminin bombardıman ve yıkım odaklı güvenlik politikası, ülkeyi tarihinin en ciddi iç krizlerinden birine sürüklüyor. Bu kriz, zafer vaatleriyle gizlenemeyecek kadar açıktır.

Siyasi Çöküş ve Bennett’in Eleştirileri

İsrail siyasetinde yüzeydeki görünüm tamamen parçalanmış durumda. Eski Başbakan Naftali Bennett, Netanyahu’yu stratejik körlükle suçlayarak ülkenin uzun vadeli güvenliğini kişisel çıkarlarına feda etmekle itham etti. Bennett, mevcut stratejinin çözüm getirmediğini, aksine İsrail’in bölgesel varlığını tehlikeye atan bir bataklık olduğunu vurguladı.

Netanyahu’nun, daha önce İran rejiminin devrileceği ve Pehlevi monarşisinin geri döneceği yönündeki ütopik vaatlerinden geri adım atması; başarı kriterini yalnızca uranyum zenginleştirme kapasitesinin vurulmasına indirgemesi, büyük hedeflerin küçüldüğünün sessiz itirafı olarak değerlendiriliyor. F-35 savaş uçakları destekli operasyonlar ise rejimi devirmekten ziyade zaman kazanmaya yönelik hamlelere dönüşmüş durumda. Bu gelişmeler, İsrail'in İran ve Lübnan'a yeni hava saldırısı planları ile yakından ilişkilidir.

Toplumsal Gerilim ve Savaşın Sosyal Bedeli

Savaşın maliyeti yalnızca bütçe rakamlarıyla değil, kopan toplumsal bağlarla da ölçülüyor. Kiryat Şimona Belediye Başkanı ve yerel meclis üyeleri, merkezi hükümet yetkililerine “Bizi ölüme ve belirsizliğe terk ettiniz” diyerek sert tepki gösterdi. Bu durum, modern devletin temel koruma sözleşmesinin çöktüğünün işareti olarak yorumlanıyor.

Kuzey sınırında huzursuzluk yaşayan on binlerce İsrailli, Tel Aviv’in yüksek kulelerinde alınan kararların bedelini öderken, halk arasında “herkes kıyamet savaşı istemiyor” duygusu giderek artıyor. Güvenliğin sağlandığına dair rahatlatıcı söylemler, sığınakların gerçekliği karşısında anlamını yitiriyor. Bazı vatandaşlar için mesele artık Büyük İsrail değil; hayatta kalmak, işlerine devam etmek ve bitmek bilmeyen şiddet döngüsünden kaçmaktır.

Küresel Bağlamda Zayıflayan NATO ve İttifaklar

İçsel erozyon, küresel sistemdeki çatlaklardan bağımsız değil. Trump yönetiminin “Önce Amerika” politikası, müttefiklerini ekonomik ve askeri açıdan zor duruma sokarak İsrail’in en büyük destekçisiyle ilişkisinde sarsıntıya yol açıyor. ABD donanmasının Hürmüz Boğazı’ndaki darboğazı ve özellikle İspanya ile Fransa’nın yükselen muhalefeti, İsrail’in hareket alanını kısıtlıyor.

Trump’ın “kağıttan kaplan” olarak nitelediği NATO, Türkiye’nin Suriye’deki haklı mücadelesine gösterdiği ilgisizlik nedeniyle, İran denkleminde de işlevsiz kalıyor. Ancak günün sonunda en büyük tehdit, dış düşmanlardan ziyade birbirine yabancılaşan, yorgun ve vaatlere inancını yitiren halkın içindeki kopuş olabilir. Bu siyasi gerilim ortamı, Trump'ın Netanyahu'ya yönelik af çağrısı ve İsrail siyaseti başlıklı analizle daha iyi anlaşılabilir.