İtalya Büyükelçiliği, ünlü İtalyan sanatçı Michelangelo'yu kapsamlı bir şekilde tanıtmak amacıyla yeni bir kültürel program çerçevesinde pazartesi günü İstanbul'da Venedik Sarayı'nda özel bir etkinlik düzenledi. Bu organizasyon, Michelangelo’nun yaşamı ve sanatı üzerine odaklandı.

Sanat Tarihçisi D’Orazio’nun Sunumu

Sanat tarihçisi Costantino D’Orazio, "Michelangelo. Io sono fuoco" adlı kitabının Türkçe çevirisinin yayımlanması vesilesiyle sanatçının hayatını ve eserlerini anlattı. Ketebe Yayınları tarafından Türkçeye kazandırılan eser, Michelangelo’nun hikayesini sanki kendi ağzından aktarıyor ve sanatçının taş, boya ve Tanrı ile kurduğu derin bağı vurguluyor.

Etkinlikteki Açılış Konuşması

İtalya’nın Türkiye Büyükelçisi Giuseppe Manzo, açılışta yaptığı konuşmada İtalyan yaratıcılığının sürekliliğine dikkat çekerek, "Bu akşam İtalyan dehasını birlikte düşünelim: Haliç üzerine taş köprü tasarlayan Leonardo'nun hayalinden, beş yüz yıl sonra Boğaz’a iki köprü inşa eden İtalyan mühendislik şirketlerine kadar" ifadelerini kullandı.

Michelangelo’nun Sanat Yolculuğu

D’Orazio, sanatçının Floransa’daki erken dönemine odaklanarak Lorenzo de’ Medici'nin himayesine girmesini ve genç yaşta antik heykeller arasında insan bedenine olan tutkusunu keşfetmesini anlattı. Michelangelo’nun sanat anlayışının merkezinde, insan bedeninin sadece fiziksel bir form değil, aynı zamanda ruhun ve ilahi enerjinin yansıması olduğu derin inancı yer alıyordu.

Sanatçı, biçimsel sınırları aşarak bedenin en karmaşık duruşlarını, gerilimini ve duygusunu mermer üzerinde canlandırmaya çalıştı. San Marco Bahçesi'nde yaptığı ilk mitolojik sahnelerden Santo Spirito’da geceleyin anatomi çalışmaları için kadavraları incelediği dönemlere kadar insan bedenini kutsal ve trajik bir alan olarak gördü.

Michelangelo’nun Önemli Eserleri

D’Orazio, Michelangelo’nun "Pieta" heykelinde mermeri neredeyse canlı bir maddeye dönüştürerek taşın sertliğini anne şefkatine çevirdiğini belirtti. Eserde Meryem’in genç yüzü ilahi saflığı, İsa’nın sakin bedeni ise yeniden doğuşu simgeliyor.

“David” heykeline değinen D’Orazio, Michelangelo’nun Floransa’nın özgürlük ve direniş ruhunu genç bedenin gerilimiyle somutlaştırdığını söyledi: "Michelangelo, Davud’u zafer anında değil, taşını fırlatmadan hemen önceki o duraksama anında gösterir. Gerilimin kendisi kahramanlıktır."

Sanatçının Roma’daki yıllarında Papa II. Julius’un mezarı için tasarladığı ancak tamamlanamayan "Tutsaklar" (Prigioni) serisi, insanın maddeyle mücadelesini taş yüzeyine yansıtıyor. Bu yarım kalmış figürler, D’Orazio’ya göre "her insan ruhunun taşın içinde sıkışmış halde kurtuluşu aradığı" düşüncesinin somut ifadesi.

Sistine Şapeli ve Son Dönem Çalışmaları

Michelangelo Sistine Şapeli’ni resmetmeye başladığında, kendisini farklı bir sınavın içinde buldu. "Kendini heykeltıraş olarak gören biri, Tanrı’nın hikayesini gökyüzüne resmetti. Dört yıl boyunca yalnız çalıştı, başı yukarıda, boynuna sinen acıyla," dedi D’Orazio.

Yaratılış sahnesindeki Tanrı ile Adem’in parmak uçlarını ayıran boşluğun "insanlık tarihinin en anlamlı sessizliği" olduğunu vurguladı. Michelangelo'nun Tanrı’yı yaşlı bir bilge olarak değil, yaratıcı kudretiyle insana benzeyen genç bir beden olarak tasvir ettiğini belirtti.

Sanatçının geç dönem eserlerinden "Son Yargı" freskinde figürlerin artık kurtuluş değil, insanın kırılganlığının simgesi haline geldiğini ifade etti. Bu dönemde mükemmel anatominin yerini ruhsal gerilimin aldığını, Michelangelo’nun Tanrı'yla hesaplaşan yalnız bir sanatçıya dönüştüğünü söyledi.

Mimar Olarak Michelangelo

Son olarak, Michelangelo’nun Aziz Petrus Bazilikası Kubbesi’nin mimarı olarak taşla göğü birleştirdiğine dikkat çekti: "Michelangelo’nun elleri hem taşa hem göğe dokunmayı başardı. O, insanın Tanrı’ya en çok yaklaştığı andır."

Bu özel etkinlik, İstanbul İtalyan Kültür Merkezi iş birliğiyle gerçekleştirildi.