İsrail saldırılarından kaçan binlerce Lübnanlı, Beyrut'un Bial sahilinde derme çatma çadırlarda yaşam mücadelesi veriyor. Su ve sanitasyon imkanlarının yetersiz olduğu bu alanlarda, geri dönüş umudu olmadan kaldırımlarda kalanlar bulunuyor.

Çatışmalar Nedeniyle Yerinden Edilme

Hizbullah militanları ile İsrail arasındaki çatışmaların yoğunlaşması ve hava saldırılarının sınır köyleri, Güney Lübnan kasabaları, Beyrut'un güney mahalleleri ile kuzey ve doğu bölgelerini hedef alması nedeniyle birçok aile evlerini terk etmek zorunda kaldı. Bu gelişmelerle ilgili detaylı bilgi için Lübnan'daki İsrail Saldırılarında Ölü Sayısı 1039'a Ulaştı haberine göz atabilirsiniz.

Euronews ekibinin ziyaret ettiği sahil kampında, farklı renk ve boyutlardaki çadırların taşlar, ipler ve basit araçlarla sabitlendiği gözlemlendi. Aileler, uyuyacak yerin dahi olmadığı dar alanlara sıkışmış durumda. Kıyafetler metal direkler arasına gerilen iplerde asılı, küçük köşeler ise ateş yakılan geçici mutfak olarak kullanılıyor.

Geleceğe Dair Belirsizlik ve Endişe

Gelecekle ilgili derin endişe taşıyan bazı aileler kamera karşısına çıkmayı reddetti. Mağdurlar, İsrail saldırılarının yol açtığı yıkımın büyüklüğü nedeniyle geri dönme fikrinin belirsiz olduğunu dile getirdi. Yerinden edilen bir Lübnanlı, Euronews'e, "Savaş dursa bile nereye döneceğiz?" diye sordu.

Devletin Sessizliği Eleştiriliyor

Nebatiye’den kaçan Muhammed Daghman, yetkililerin krizin farkında olduğunu ancak harekete geçmediğini belirtti. Daghman, "Yetkililer duyuyor, görüyor ve biliyor ama duymamak için kulaklarını tıkıyor, gözlerinin önüne siyah bir perde çekiyor ve sessiz kalıyorlar," dedi.

"Bir vatandaş olarak acının büyüklüğünü görmeleri için gerçeklere küçük bir göz atmalarını dilerdim. Devlet var ama ortada yok. Sadece zayıflara ve yoksullara karşı güçlüler," ifadelerini kullandı.

Yardımların Kaynağı ve İhtiyaçlar

Yerinden edilenler, desteklerin çoğunlukla resmi kaynaklar yerine bireysel girişimler veya toplumsal yardım kampanyalarından geldiğini ifade etti. Beyrut’un güney mahallelerinden kaçan Mehdi Ömer, bombardıman başladığında ailelerin panik içinde bölgeyi terk ettiğini anlattı. Ömer, "Kimse eşyalarını hazırlayamadı ya da yanına alamadı. Güney mahallelerine yönelik saldırılar başlayınca büyük bir panik yaşandı, biz de aceleyle çıktık," dedi.

Ömer, "Gıda, temizlik malzemeleri ve hijyen tesislerine ihtiyacımız var. Bu durum devam ederse, uyuz vakaları görülmeye başlayabilir ve çocuklar arasında bit yayılabilir," diye ekledi. Temiz su eksikliği, yetersiz sanitasyon ve rutubet ciddi sağlık sorunlarına yol açıyor.

Toplumsal Dayanışma Öne Çıkıyor

Güneydeki Sıddıkin kasabasından yerinden edilen Mustafa Atoui, insanların mezhep ayrımı gözetmeden birbirine destek verdiğini belirtti. Atoui, "Normalde devletin yapması gereken işleri şu an halk üstlenmiş durumda; herkes mezhep farkı gözetmeden birbirinin yanında duruyor," dedi.

Atoui, birçok kişinin kaçarken hiçbir eşyasını alamadığını ve güney ile Bekaa Vadisi’nden gelenlerin yoğunluğu nedeniyle sığınakların tamamen dolduğunu ifade etti.

Yardımların büyük bir kısmı resmi kaynaklardan değil, bireysel girişimler ve küçük yerel dernekler tarafından sağlanıyor. Resmi destek ise krizin boyutuna göre oldukça yetersiz kalıyor.

Hasar ve Geri Dönüş Umudu

Hasar görmüş evler, kısmen ya da tamamen yıkılmış köyler ve altyapı, çatışmalar sona erse bile geri dönüşü zorlaştırıyor. Aileler artık savaşın ne zaman biteceğini değil, geri dönmenin mümkün olup olmadığını sorguluyor.

Öncelikler, bombardımanın durmasını beklemekten çok çocukların eğitimi, geçici iş imkanları ve hayatta kalma yollarını aramaya kaymış durumda.

BM Verileri ve Yerinden Edilme Sayısı

Birleşmiş Milletler Uluslararası Göç Örgütü (IOM) verilerine göre, İsrail’in Hizbullah’a yönelik son müdahalesi yaklaşık 1 milyon Lübnan vatandaşının yerinden edilmesine sebep oldu. Bu konuda daha fazla bilgi için Lübnan Sağlık Bakanlığı'nın saldırılardaki can kaybı açıklaması makalesini inceleyebilirsiniz.