Bir gün gelir, insanın içinde yıllarca sessizce kalmış gerçekler aniden ortaya çıkar. Ne susturulabilir ne de göz ardı edilebilir. İşte böyle bir an yaşandı Fatih Camii'nde yükselen etkileyici bir protestoda. Orada atılan başörtüleri sadece bir bez parçası değil; yüzümüze çarpan bir gerçeğin, içimize saplanan bir utancın ve kalbimize düşen ağır bir sorumluluğun simgesiydi.

Bu olay sıradan bir eylem değildi. Bir milletin kendi aynasına bakmasıydı ve o aynada görülen manzara hiç de gurur verici değildi. Mescid-i Aksa kapandıkça, sadece bir mabedin kapıları kapanmıyor; bir ümmetin onuru, tarihi ve inanç sembollerinden biri giderek yalnızlığa terk ediliyor. Biz ise buna sadece tanıklık ediyoruz; sosyal medyada birkaç cümle yazıyor, üzülüyor ve tepki gösteriyoruz, ama ötesine geçmiyoruz.

Bayramın Eksik Kalan Yüzü

Bayram, birlik, kardeşlik ve paylaşım demektir. Ancak kardeşlerden bir kısmı açken, susuzken ve kuşatma altındayken diğerleri sofralarını büyütüp neşesini artırıyorsa, o bayramda bir eksiklik vardır. Eskiden bu toprakların insanı kutsalına dokunulduğunda ayağa kalkardı; sadece dua etmekle kalmaz, uğrunda bedel öderdi. Bugün ise dua ile eylem arasındaki bağ kopmuş gibi görünüyor.

Kalplerimiz sızlasa da hayatlarımız değişmiyor; acıyı hissediyor ama konforumuzdan vazgeçmiyoruz. İşte asıl sarsıcı olan bu çelişki. Kadınların o eylemi de tam bu yüzden derinden etkiledi. Çünkü onlar, bizim içimizde büyüyen ancak dışa vurulmayan öfkeyi görünür kıldı ve bastırdığımız utancı yüzümüze vurdu. Üstelik bunu suçlayıcı değil, hatırlatıcı ve çağrıcı bir şekilde yaptılar.

Toplumun Vicdanı Kadınlar

Bir toplumda kadınlar ayağa kalkıyorsa, erkekler çoktan susmuş demektir. Tarih boyunca kadınlar toplumun vicdanı olmuştur. Erkeklerin güç, siyaset ve hesapla uğraştığı yerde, kadınlar doğrudan hakikate temas eder. Fatih Camii'ndeki o an, içten gelen bir haykırıştı; bir strateji, organizasyon veya gösteri değildi. Bu haykırış bize "Siz neredesiniz?" diye sordu.

Bu soru kolay değildir çünkü insanın içine dokunur. Gerçekten neredeyiz? Günümüzü neyle dolduruyoruz? Hangi meseleler için uykusuz kalıyoruz? Hangi acılar bizi harekete geçiriyor? Kendimize baktığımızda çoğu zaman rahatsız edici bir tabloyla karşılaşıyoruz çünkü acıyı seyretmeye alışmışız.

Duyarsızlaşmanın Tehlikesi

Televizyonlardan akan görüntüler zamanla sıradanlaşmıştır: yıkılmış evler, aç çocuklar, bombalanan şehirler... Bunlar birer haber başlığı haline gelmiş, birkaç saniye bakıp geçilen görüntüler olmuştur. Allah'a ve Rasulüne layık olamadık; İsmail Haniye, Yahya Sinvar ve Ebu Ubeyde gibi ağır mirası taşıyacak cesareti gösteremedik. Bu durum ruhumuzu yavaş yavaş köreltiyor çünkü acıya alışmak insanlığın bir parçasını kaybetmektir.

Gün geçtikçe duyarsızlaşıyor, konforumuza bağlı kalıyor ve asla normal olmaması gereken şeyleri normal kabul ediyoruz. Eskiden kırmızı çizgi dediğimiz dokunulmaz değerlerimiz vardı; Mescid-i Aksa da bunlardan biriydi. Ancak bugün verilen tepkiler geçmişle kıyaslandığında oldukça zayıf kalıyor.

Sorumluluk İçeride Başlar

Bu durumun sebeplerini dışarıda aramak kolaydır; siyaseti, uluslararası dengeleri, güç ilişkilerini tartışabiliriz. Bunlar doğru ama eksik. Asıl mesele içimizdedir. Konfor insanı sessizce esir alır, küçük tavizlerle başlar, alışkanlığa dönüşür ve sonunda vazgeçilmez hale gelir. Sahip olduklarımızı kaybetmemek için sahip olmamız gerekenlerden vazgeçeriz. Böylece değerler geri plana itilir, inanç yalnızca sözde kalır, eylem ise ertelenir.

Değişim İçin İlk Adım

Bugün yaşananlar da bu durumu yansıtıyor. Artık risk almak istemiyoruz, bedel ödemekten kaçınıyoruz, rahatsızlık yaratacak her şeyden uzak duruyoruz. Oysa bedel ödemeden onur korunmaz; tarih bunu defalarca göstermiştir. İnanç kalpte taşınan bir duygu değil, gerektiğinde uğruna mücadele edilen değerdir. Eğer hiçbir şeyden vazgeçmiyorsak, o değeri gerçekten sahiplenmiyoruz demektir.

Fatih Camii'ndeki eylem sadece bir protesto değil, bir uyarı, çağrı ve silkeleniştir. Kadınların attığı başörtüleri bize "Söz bitti, artık kendinize gelin" diyordu. Bu çağrıyı doğru anlamak gerekir; bu bir öfke patlaması değil, diriliş davetidir. Ancak bu davet kolay değildir, önce kendimizle yüzleşmeyi, eksikliklerimizi, ihmallerimizi ve zaaflarımızı kabul etmeyi gerektirir.

Kişisel ve Toplumsal Sorumluluk

İnsan başkalarını eleştirmekte hızlıdır ama kendine dönüp bakmakta yavaştır. Gerçek bir değişim istiyorsak önce kendimizi değiştirmeliyiz; alışkanlıklarımızı, önceliklerimizi ve korkularımızı gözden geçirmeliyiz. Bu bir günde olmaz ama bir yerden başlamak gerekir. Belki ilk adım duyarsızlığa direnmek, acıyı normalleştirmemek ve gördüğümüz her haksızlığı içimizde canlı tutmaktır. Bu konuda toplumsal sorumluluk projeleri örnek alınabilir.

İkinci adım ise söz ile eylem arasındaki mesafeyi kapatmaktır. İnandığımız şeyleri hayatımıza yansıtmaktır çünkü gerçek değişim rahatlıkla değil, rahatsızlıkla başlar. Bugün hissettiğimiz o utanç güçtür; çünkü utanç, insanın hala diri olduğunu ve yanlışların farkında olduğunu gösterir. Bu farkındalık doğru yönetildiğinde büyük bir dönüşümün başlangıcı olabilir.

Hatırlamanın Önemi

Önemli olan bu duygunun geçici bir sarsıntı olarak kalmamasıdır. Onu kalıcı bir bilinç haline getirmek ve günlük hayatın akışı içinde kaybolmasına izin vermemektir. Asıl tehlike unutmakta gizlidir. İnsan en büyük hataları unutunca tekrar eder, acıya alışır ve sorumluluğunu başkalarına yükler. Bu yüzden hatırlamak sadece geçmişi değil, geleceği de korumaktır.

Bugün yaşananlar yarının nasıl şekilleneceğini belirleyecek. Eğer bu anı doğru okursak, bu sarsıntıyı bir uyanışa dönüştürebiliriz. Aksi halde görmezden gelir, erteler ve konforumuzda saklanırsak, bu an da diğerleri gibi kaybolur ve biz biraz daha eksiliriz.

Mesele sadece Mescid-i Aksa meselesi değildir; bu bir kimlik, duruş ve varoluş meselesidir. Her insan hayatının bir noktasında "Ben kimim ve neyin tarafındayım?" sorusuyla karşılaşır. Bu sorunun cevabı sözlerle değil, tercihlerle verilir. Günlük hayattaki küçük ama anlamlı kararlarla şekillenir. Dünya belki bir anda değişmez, büyük dönüşümler hemen gerçekleşmez. Ancak her büyük değişim küçük ve samimi adımlarla başlar. Önemli olan o ilk adımı atmaktır. Belki bugün tam da o gündür. Bu konuda Ramazan ayının toplumsal sorumluluk mesajları bize rehberlik edebilir.